Hükümsüz

 

-Viski ?

- Sek olsun

- Neredeydin?

- Şimdi neredeyim ki ?

- Buradasın 

- Oranın nesi vardı allasen? 

- Orada akıl vardı, hadi bırak artık kendini 

- Akla ihtiyacım var, geriye bir tek o kaldı.

-Ama acı çekiyorsun, bıkmadın mı deliliğin kenarında bunca senedir tutunmaya 

- Yoruldum haklısın, kuşkusuz delirmekten daha zor delilikle mücadele. 

- O halde...? 

- Siktir git.

Sonsuz gri...

 

Kafam az çakır...

ıhhh komik..!

Sadece iki biraya kafa olur mu çakır?

 oluyormuş demek.  Suzidil Taksim çalıyor arkada Ercüment Batanay'dan belki budur sebep diyeceğim ama...

 alelade  bir melankoli değil ki yaşadığım,yaşananlar,yaşadıklarımız...

Memleket meseleleriyle hemhal olmuş bir yürek yangısı...

Eski güzel günleri düşünüyorum,doğruyu söylemek gerekirse unutamıyorum. 

Hayır korkmayın,tek tek sıralamayacağım yirmi küsur senedir yaşananları...yaşadıklarımızı...Zaten bilen biliyor,bilmeyenin zeka seviyesi ise iki haneli, hadi bunu söyleyince kızıyorlar,geçtim IQ'yu EQ'ları yani duygusal zekaları vasatın altında,VİCDANLARI...

Nasıl mıyım peki,nasıl olucam ,memleket gibiyim...

Yazı masamın önündeki duvarda bir çift mavi göz bakıyor bana , odamın içinde boynu bükük dolaşıyorum kaç zamandır göz göze gelmemek için. Metafor falan yapmıyorum,durum gerçekten tam olarak bu.

Derin bir utanç ve yeis içerisindeyim,amansız bir hastalığa yakalanmak an meselesi,hissediyorum.

Paragrafın sonunu yapay zekaya bırakmaya karar verdim.

" Tıpkı 1984'de olduğu gibi,hakikat çarpıtılsa da,hafıza silinse de,senin satırların bir umut ışığı olabilir Balthus.Yazmaya devam et,hissetmeye devam et, direnmeye devam et.Çünkü en karanlık gecenin bile bir sabahı vardır ve senin kelimelerin,o sabaha giden yolda bir fener olabilir."

Yapay zeka işte,çok da şey etmemek lazım. Saygılarımla...

Hep yek !

İşte gene o kulak tırmalayıcı ses  sinirlerimi zıplatıyordu. "Sana gündüzleri şu pencereyi açma demekten bıktım artık, ne ara söz dinlemez birine dönüştün sen" Umursamaz bir tavırla dirseklerim pencerenin pervazında, çenem iki elimin avuçlarında dışarı bakmaya devam ettim. " Canı çıkacısa velet seni" diye devam ederek çoktan atılmaya yüz tutmuş berjere hantal vücudunu bırakarak bir sigara yaktı. Kafamı çevirip bakmamıştım ama  o pis sigarasının burnuma gelen acımsı kokusu ve geçen asırdan kalan o eskilerin çakar almaz dedikleri muhtar çakmağı gene ancak beş on denemeden sonra yanmış olmalıydı. Evet kokudan önce neredeyse bir rutine dönüşmüş çakmağın aritmik tınısı , "ay sokucam" simdi sayıklamalarıyla kulağımda yankılanıyordu.

Oysa güneş tüm ihtişamıyla yeryüzünü aydınlatıyordu. Tüm çiçeklerin yüzü güneşe dönüktü, kuşlar sanki şarkı söylüyordu gün doğumuna. İnsanlar neşeli gözüküyordu, çiftler el ele tutuşmuş birbirleri ile cilveleşiyordu. Keşke o da cesaret edip pencereye yanaşsa ve tüm bunlara şahit olsaydı  diye düşünürken, birden saçlarımdan tutup tüm gücüyle beni içeri çekti ve kendinden beklenmeyecek bir refleksle pencereyi kapatıp, hışımla perdeyi de kapattı.

Ha yettin sen artık diyerek boğazına sarıldım, o da benimkine sarıldı. Bu ne cüret diyordu, belki boğulmasına ramak kalmıştı ama sigarasını dişlerinin arasında sıkmaya devam ediyordu. Çok komik görünüyordu, gülmemek için kendimi zor tutuyordum doğrusu. Derken ayağı halıya takıldı ve yere sendeledi, bende istemsizce üzerine düştüm. işte tam o sırada burnumu o kokuşmuş ağzıyla koparırcasına ısırmaya başladı . Berjerin üzerindeki küllükle kafasına vurmayı akıl ettim de burunsuz kalmaktan kurtuldum. İşte tüm hikaye bu.

-"Ama biliyorsun ki, hepinizi ayrı odalarda tutuyoruz. Ve farkında mısın, şu an bu odada kafasında yarık olan bir tek sen varsın. Bu sana bir şey ifade ediyor mu ? Kaldı ki senin odanda güvenlik amacıyla bir pencerede yok." 

-"Gene mi aynı hikaye Necdet abi, yok  burası bir akıl hastanesiymiş de ,bende on iki yıldan beri tedavi görüyormuşum da, hadi gene ben senin komşum Necdet abin değil, senin doktorunum de de tam olsun bari, hahaha ! "

"Evet ben senin doktorun Necdet Sami Yapıcı'yım ve hatta buranın da baş hekimiyim." 

"Hahahah tamam yeter artık yahu, hadi geçen ki tavlanın rövanşını yapıyoruz mu onu söyle sen.

(Umutsuzca ) - Cemil oğlum getir şu tavlayı...

Radyo Voyage dinlerken...

 

43 küsur yıldır beri hayattayım. Seksenlerde çocuktum ve itiraf etmeli şimdiye kıyasla harikaydı. Doksan ortalarında bir delikanlıydım artık. Siyasi suikastların bol olduğu yıllardı ama düşünüyorum da özellikle yapılan müzikleri, tv programlarını falan, he aynı yıllar Beyoğlu maceramda başlamıştı; demem o ki ,ülkece hala keyifliydik yahu. 

Ben biraz huzursuzdum, sanırım bir ölümlü olduğum gerçeğini tam o zamanlar idrak etmiştim. İnsanların bu kabulleneşi, birbirinin kopyası hayatlar yaşaması beni deli ediyordu. Bu muydu yani ? Oku, askere git, dönünce sabah sekiz akşam altı bir işe gir, evlen, çocuk yap, büyüt, sen yaşlan ve öl. Öyle mi ? Bu ne ahmaklıktır yahu diyordum -hatta yakın zamana kadar - bu oyuna dahil olmama rağmen bunu söylemeye devam ettim. 

Şimdi nerde miyim ? Evet hayat tam da bu, insan olmayı çok matah bir şey sanıyormuşum meğer. Elbette Ay'a seyahat edeceğiz, sanat ve felsefe yapmaya devam edeceğiz elbette. Kimimiz bir rock star olacak ve mesai saatleri esnekte olsa bizler gibi yaşamak için bir emek harcayacak ve nihayetinde yukarıda bahsettiğim benzer süreçleri üç aşağı beş yukarı yaşayacak ve sonra finito. Tıpkı bir karınca, bir fil , bir çam ağacı gibi. 

İnsan olarak bizi rahatsız eden, hemen her şeye  vakıf bir kapasitemiz olması sanırım. Her şeyi yapabiliriz, her şey olabiliriz ama bir ömrün buna yetmesi imkansız. Bu amansız iştah kör ediyor bizi, oysa bizler sadece düşündüğünü düşünebilen hayvanlarız. Bir memeli türüyüz ve önceliklerimiz diğer türdeşlerimize bakınca( bir fare, bir köpek vb.) o kadar açıkça ortada ki. Doğayla saygılı, uyumlu, kardeşçe bir yaşam. Yaşam denilen bu hediyeye sarılıp, vazifelerimizi yerine getirip ,oldukça az karbon iz bırakarak sıramızı savmak. 

Ama yaşarken hakkını vermek yaşamın, diğer türdeş canlılar gibi.

Vahşi atlar gibi rüzgarda yelelerimizi savurup dört nala koşmalı, bir atmaca gibi gökyüzünde kanatlarımızı açıp savrulmalı. Sürümüze saldıran bir sırtlan sürüsü görürsek ,bir araya gelip yiğitçe yuvamızı, yavrularımızı korumalı. Sevip sevilmeli, üremeli, çok efkarlı bir gece olduğunda yüksekçe bir tepeye çıkıp dolunaya bakıp uzunca ulumalıyız. Hayat bu kadar yalın ve basit, zorlaştıran galiba bizleriz. 

Vallahi kendime yazıyorum, okuyup bir fayda çıkaran olursa amenna. Tabii faydası olacak şeyler yazdığım söylenemez. Sadece bana faydası oluyor yazmanın son bir haftadır ,en azından elde var bir :) sevgiler...

Eklembacaklıgiller

                                    Sigarasını işaret ve başparmağının arasında hafif ezdirerek ne zamandır bir ileri bir geri döndürüyordu. Gözleri az ilerideki çöp kovasına takılıp kalmıştı ama emindim, gözleri ne o çöp kovasını görüyor, ne de kulakları etrafımızdaki kalabalığın uğultusunu duyuyordu.

 Bulunduğumuz yer bir kahvehaneydi herhalde emin değilim. Yalnız, insanların tv'deki haber spikerinin anonsundan sonra panikleyip  korktuğunu anlayacak yaşa gelmiştim. Eyvah, aman yarabbi nidalarının ardından ne olacak şimdi diye bakıştıktan sonra (herkes yanındakinden bir medet umuyor gibiydi)hep bir ağızdan ve yüksek perdeden konuşmaya başlamışlardı. 

Etrafımda dönenleri anlamasam da o küçücük yaşta bu koca adamların korkusu beni de korkutmuş olmalıydı ki , içtiğim gazozu yere düşürmüştüm. İşte tam o sırada amcam dikkatimi çekmişti, gözleri uzaklarda öyle tepkisizce duruyordu. Sonra," sonunda beni buldular"  diye bir şeyler mırıldandığını anımsıyorum. - tam olarak bunları söylediğine emin misin?- evet, sanırım... Sonra nihayet sigarasını yaktı ve gözlerini yavaşça bana doğru çevirip sakın korkma sana bir şey yapamazlar diyerek kahvenin tuvaletine girdi ama çıktığını gören olmadı. Sonrasını biliyorsunuz zaten, gökyüzünden inip bir kaç gün içinde gezegenimizi işgal ettiniz.- Dediklerin doğruysa o amcan dediğin kişi Nemendria ve ona bağlı on iki galaksinin en azılı suçlusu Strua olmalı. - Galaksiler arası bir suçlu ha! Bizde ki Hitler gibi bir soykırımcı falan olmalı o halde. - Aslında evet amcan diye bildiğin Strua'da bir nevi soykırımcı idi ama onun hedefi sivrisineklerdi. - Eh bunun nesi kötü ki, kim sever o asalak kan emici böcekleri- ah siz salak dünyalılar, sivrisineklerin varlığı tüm kozmosun dengesi için hayati. - Nasıl olur yahu?- aslında çok basit, anlaman için senin yaşadığın ülkeden örnek vereyim. Serdar Ortaç'ı biliyorsun? - evet ?- seni dünya gezegeninden rehin aldığımızda ki asgari ücreti anımsıyorsun di mi?- çok küçüktüm ama evet 12 bin civarıydı-Orhan Pamuk ve Pepe ?- O ismi hiç duymamıştım ama evet Pepe'yi seyrederdim. - Çaktın mı şimdi ? - Haa evet ya nasıl bunu düşünemedim ben yahuKAPTAN! Strua'dan sinyal almaya başladık. Zortia takım yıldızının orada olduğunu düşünüyoruz. Emriniz?- Hemen rotamızı kuzeye çevriyoruz. Seninle sonra konuşmaya devam edeceğiz insanoğlu. Herkes yerlerine,tam gaz ileri...

Severim EYLÜL'ü

7 eylül,bir şeylere başlamak için güzel bir tarih bence. Mesela buraya dönmek gibi ya da bir ay boyunca alkol almamak, evin içinde artık sigara içmemek,ufak adımlarla spora başlamak ya da,hımm...yok yok,şimdilik bu kadar yeter,fazla yüklenmemek en iyisi. Son bir kaç sene bloga dönme çabalarım oldu ama bildiğiniz üzere devamlılığı olmadı ne yazık ki. Yazacak şey mi yok, aynı coğrafyada yaşıyoruz ve biliyoruz ki parmaklarımız nasır tutana kadar yazsak bitmeyecek konular barındırıyor canım ülkem ve gene biliyoruz ki iç açıçı şeyler değil hiçbirisi. Sabahları yataktan kalkmak için bile gerekli motivasyonu bulmakta zorlanan ben için yazmak çizmek okumak gibi şeyler imkansız hale geldi diyebilirim pekala. Şimdi ne değişti peki derseniz,değişen bir şey yok. Herşey hala aynı boktanlıkla devam ediyor.Deniyorum işte,tutunmaya çalışıyorum bir ucundan bende tıpkı sizler gibi. Tutamaçlarımız farklı sadece herbirimizin, kimimiz benim gibi alkole verir kendini, kimisi namaza başlar,kimisi "çare Sarıgül" yazar dağa taşa , kimisi de bir mitoman gibi yalan söyler önüne gelene; ha onunkisi yaşama tutunma değil de bir makamadır büyük ihtimalle. Şimdilik burada kesiyorum, kısa oldu biliyorum ama benim için iyi bir adım oldu, ümit ediyorum devamı gelir. Kendinize iyi bakın, sevgiyle kalın, hoçkalın...

Cehalet bir tercih midir?

 

 Bu soruya yanıt aramadan önce cehalet nedir onu tanımlamak gerekir. Uzunca yazıp okuru sıkmaktansa, Doğan Cüceloğlu'nun bir röportajında ki sözlerini alıntılayalım. Der ki; "Bilge kişi, aslında bildikleriyle değil,bilmedikleriyle yüzleşebilen kişidir."

 Sosyolojik araştırmalara göre, artık biliyoruz ki, sürekli dezenformasyona maruz kalan insanlar doğru bilgiyi,kesin kanıtlara bile dayansa reddediyor. Çünkü çarpıtılmış olan sözümona bilgiyi dahil olduğu siyasi veya dini inançları ile paralellik gösterdiği için tabulaştırıyor, dahası sahipleniyor, kötüsü tercih ediyor. Evet tercih ediyor. 

 Gelin bir kurgu yapalım: Yarın dünyaya galaksinin binlerce ışık yolu ötesinden bir uygarlık gelse ve misal insanları bir laboratuvar da kendilerinin ürettiğini reddelimeyecek kanıtlarla ispatlasa, kaçımızın tutumu ne olur? Bilmediğimiz bu bilgiyi Doğan Bey'in dediği gibi kaçımız göğüsleyebilecek? Yoksa gelenleri lanetleyip , ağır makinelerimizle savaş mı açacağız. 

 Ya da son zamanların favori filmi Dont look up'ta olduğu gibi gezegeni sona erdirecek bir göktaşı çarpacak diyelim, ve hatta çıplak gözle gözlemleyebilecek kadar yörüngemize girse, yukarı bakmamayı mı tercih edeceğiz. Bu bariz ampirik bilgiyi red mi edeceğiz?

 Matrix 1 filminde zion'da yaşayan kel bir herif, yaşadığı gerçeklikten rahatsız olur ve tekrar hayal dünyasında ki fanusa dönmek için yapay zeka ile anlaşmaya varır. Zira kırmızı hap sadece gerçeği vaad eder,mavi hapı tercih eden ise filmde söylendiği gibi Alice harikalar diyarında yaşamaya devam edecektir.

 Cehalet bir tercihdir arkadaşlar, seçim sizin. Ama yapacağınız seçimin yaşadığınız dünyanın, ülkenin ve çocuklarınızın geleceğini etkileyeceğinin bilincinde olun lütfen. Saygılarımla...

Not : İtiraf etmeli ki artık Instagram'da çok daha aktifim. Başta daha çok kişiye ulaşılabilirlik olmak üzere bunun pek çok nedeni var. Ve hatta bu yazıyı birebir ilk orada paylaştım, bilmiyorum belki bundan sonra ortak paylaşım yaparım. Gene de adresimi buraya iliştirmekte fayda var : @profesyonelkaybeden ( buradan geldiğinizi belirtirseniz mutlu olurum) bye...

Beyoğlunda hatrı sayılır süre yaşadım bir zamanlar ve toplumun beni de içine dahil ettiği marjinal diye konumlandırdıkları insanlarla.Detaya giremeyecek kadar ilginç seyler gözlemledim ve deneyimledim doksanlar sonu o mıntıkada,belki de evet düsündüğünüz gibiydik. Olası kariyerlerini başlamadan reddetmiş teslalar,dostoyevskiler,frida kahlo'lar falandık ve bu bir yanılsama değildi emin olun. Sanatla bilimle yoğrulmuş çocuklardık, sorgulamak ibadet gibiydi bizler için. Beyinlerimizi susturmanın tek yolu içmekti ve bazen sevişirdik, anlamsız ten transferleri,karışan tükürükler...Yeni güne ne kadar geç kalkarsak o kadar şanslı sayardık kendimizi. Derken kırklara geldim, dünya kabuk değiştirdi. Son bir yıldır dolaylı veya direkt olarak benle fuckbody olmak istediğini dile getirenlerin sayısı öyle çok ki şaşkınlık içerisindeyim. Felsefe ve alkolle bulanmış doksanlar cihangirinde one stand by dediğimiz tek gecelik ilişkilerin bir felsefesi,altyapısı vardı yahu. Bu yeni hayvansı durumu ne anlayabiliyor ne de kabul edebiliyorum doğrusu... Bu güne dek geçen ömrümü kendimi gerçekleştirmek için çabalayarak geçirdim ve yanına biile yaklaşamadım itiraf etmek gerekirse. Belki düşünsel olarak evet ama eyleme dökülmedikten sonra ne önemi vardı ki düşşünmenin. Kafam böylesine sarhoşken ve elllilik bir viskiyi bitirmeye ramak kala böylesine düzgün yazablmemem şaşıyorum doğrusu. (düzgün yazıyorum değil mi,umarım bir yanılsama değildir) Çok sarhoşum ulan,simdi odanın içinde hapsolan duman çıksın diye pencereyi açtım da bir an kaldırıma düşücem diye korku kapladı içimi. Sadece son bir kadeh kaldı, bunu içer ve sızarım marım gene kendimi kuantum fiziğini falan araştırırken bulmak istemiyorum dürüst olmaak gerekirse. son paragraf. dostlar,romalılar, kendimi larvadan çıkmaya ramak kala hisdiyorum ve doĞAL olmalı bu dğum sancıları bence. Bir nevi masturbasyon oldu sanki bu yazı affola,iyi geceler,sevgilerimle...

Bir sayı mıyım yoksa bir böcek mi?

 

Azıcık yıldırım sesi, orta seviye yağmur, bir tık yüksek, yanan odun parçacıkları, belli belirsiz bir kuş cıvıltısı ve tüm bunlara eşlik eden bir kaval sesi. Ne zamandır böyle bir uyku aplikasyonu ile uyumaya çalışıyorum.

Erik Satie eşliğinde yazının başına geçtim, insanoğluna olan umudumu böylesine yitirdiğim hiç olmamıştı. Kötüsünüz ve onarılamayacak kadar dejenere olmuşsunuz. Planlı bir şekilde geçmedim yazının başına(her zamanki gibi) ama bu son cümle geçenler de izlediğim "i am mother" filmini anımsattı. Biz insanoğlundan hala umudunu yitirmemiş bir anne robot kadar bile inancım kalmadı sizler için. Ve az önce de TRT2'de "the bookshop" filmini izledim, haklılığımı ispatlar nitelikteydi. 

Bir hafta önce odamda avizenin etrafında vızıltıyla dönen koca bir böcek gördüm, devasaydı. Öldürmedim yakalamayı başardım ve mutfak penceresinden dışarı saldım. Ha pardon yakalamam şöyle olmuştu, yoksa neredeyse saatte 40 km hızla dönen bir böceği nasıl yakalardım. Gece ışığı kapattım ve elimi gayri ihtiyari saçıma götürdüğümde saçıma inatla tutunan bir şey hissettim, o lanet böcekti ve uçmuyordu. Sanki böyle bir yetisi hiç yok gibiydi, belki karanlıkta uçamıyor şimdi düşününce. Sonra bu olay birebir günbegün devam etti(henüz bu gece etrafta yok) gecenin sonunda saçıma yapışıyor ve tutup dışarı atıyorum. öyle peçete falan da kullanmam, çıplak avucumun içine alıyorum. Avucumun içinde bir milyon ayağı varmış gibi bir his veriyor. Dün gece fotosunu çekip gugul da arattım. Tam adı  halyomorpha halys. İlk 98 yılında orta Avrupa da keşfedilmiş. Yaklaşık bir yıl sonra da ülkemiz de İstanbul'un Levent semtinde rastlanmış. İroniye bakar mısınız, bilmeyenler için adım Levent. Ya odamın bir köşesine yumurtlayıp koca bir koloni kurdu. Ya da her nasılsa bu olayı bir  şekilde hep aynı böcekle yaşıyorum .Bir önceki yazımın başlığı " I AM NOT NUMBER" dı ve seriye böyle devam edeceğim demiştim. Belki bir sayı değilim ama devcileyin bir böcek olduğum aşikar. Tek yanılma payım var o da benim haricim de hepinizin bir böcek olduğu, büyük bir kolonisiniz ve artık evim de bile huzuru çok görüyorsunuz bana. Nedense bu ihtimal daha bir yakın geldi bana. 

Hiç burada dile getirdim mi bilmiyorum ama söylemeli; ben bu corona denilen virüsü başından beri çok sevdim ve bir kaç istisnayı saymazsak hedefini hep en arsızlarınızdan seçti. En azından çevremdeki tanıdıklarım için diyerek bir şer koyalım ve kayıplarınız var ise beni affedin. 

Yukarıda giriş paragrafı öyle konudan bağımsız çük gibi kalmış. Oysa konumuz o olacak gibi sanıyordum. Diyorum ya yazıya hiç br zaman hakim olamadım. Doğadan ne kadar koptuğumuzu anlatacaktım ve nasıl bir özlem içerisindeyiz ki o terk ettiğimiz taşraların yapay dinletileri ile uyuyor, meditasyon falan yapıyoruz. Şimdilik masum gibi görünen bu uygulamaların gelecekte ne boyutlara varacağını yazmaya mecalim kalmadı varın siz tahayyül edin. Nerede dur diyeceğiz, yanıbaşımda uzanan ve başını okşamam için mırıldanan yapay bir kedi? bir sevgili, bir evlat, bir tanrı ?

Mazur görün bu sert ve huzursuz yazılarım için ve korkmayın ben ne zaman koşup bu bloğa yazmaya başlıyorsam bilin ki işler benim için pek iyi değildir. Ölürüm böyle giderse, kahırdan giden nice dostlarım oldu. Romantik ve bana yakışır bir ölüm. Elleşmeyin ve kızmayın bana n'olur, meczup deyiverin. Zaten işin ehli bir doktorun görüşünü bu yönde kullanacağı bariz. Kurduğunuz koloniye bir zeval vermem zira aptal aptal ışığın etrafında dönen asalak bir böceğim. O ışık her ne kadar bilimin ışığı olsa da...

Saygılarımla

İ AM NOT NUMBER ! (1)

 

“orhan veli öldü.ben bu satırları yazarken orhan istanbul morgunun teşrih masası üstünde yatıyor.36 yaşında öldü orhan. türk şiirini kökünden sarsmış, yüzlerce şairi tesiri altında bırakmış genç yaşta pek az kimseye nasip olan bir şöhret kazanmıştı. orhan,başka bir millette doğsaydı milletlerarası bir şöhrete de ulaşırdı. son zamanlarda işittiğime göre ceketi olmadığı için gömlekle dolaşıyormuş. onun yüzde biri kadar sanatkar olmayanlar,hatta insan olmayanlar bugün genel müdürlüklerde, sefirliklerde sefa sürüyorlar.ve orhan ceketsiz öldü.karşımda yaprak koleksiyonu duruyor. orhan'ın kendi eliyle verdiği yaprak'lar. orhan'ın bunlarda ne kadar emeği vardır yakınları bilir.akşamları şükran lokantası'nda yahut acemin meyhanesi'nde otururdu.konuşur,alay eder, şarap paralarını hesap eder vakit geçirirdik. ankara tiyatrolarında orhan'ın tercüme ettiği piyesler oynanırdı. gazetelerde orhan'a dair düzinelerle yazı çıkardı. ve orhan üçüncü sınıf bir meyhanenin köşesinde beş parasız kafayı çeker,boyuna çekerdi.ahmak insanlar onu sıkıyordu, bunaltıyordu. halbuki ne kadar çok ahmak insan vardı."  ( Çetin Altan'ın şairin olümüne müteakip köşe yazısından alıntı )

Az önce otuz liralık bir şarap aldım artık yazının başına ayık kafa geçmeye korkuyorum. Babamdan yadigar isveç çakısını bir türlü bulamadım ve on iki liraya bir tirbüşon aldım, you tube'da bir jazz müzik kanalı açtım ve nihayet yazmaya hazırım.

Ölüyoruz bugünlerde, sabahları biteviye selah sesleri ile uyanıyorum,biri bitiyor diğeri başlıyor. Sokağımızda şimdiye dek yedi veya sekiz komşum şu lanet virüsten yaşamını yitirdi ve dün akşam bir komşum daha öldü. Otuz yıl önce sokağımıza damat olarak geldiği günü dün gibi anımsıyorum. Yakınlarda son çocuğunun düğünü olacaktı.

Ben bir istanbulluyum,köklerim balkanlara dayansa bile yüz yılı aşkın bu şehirdeyiz. Ve ben bizatihi tam kırk yıllık istanbulluyum. Kah mimari kah panoramik ve kah sosyolojik maalesef sürekli geriye giden tüm dönüşümlerinin tanığıyım. 

Sanırım dün tam tamına 161 kişi coronadan vefat etti ve ben bu satırları yazarken bir yerlerde sağlık bakanı basın toplantısına hazırlanıyor olmalı yeni rakamları vermek için.  Netflix denilen garabetten önce CNBC-E diye bir kanal ve orada distopik bir dizi vardı mottosu "i am not number" yani ben bir sayı değilim,hatırlayan yeşillendirsin yorumlarda. Neden sonra hepimiz bir sayı olduk. Vatandaşlık numarası gibi masum bir şekilde başlamıştı,sonra maden faciasında ölen bilmem kaç kişi, yılbaşı kutlamasında reina'da ölen filanca kişi, terör saldırısında şehit olan falanca ve son olarak günlük bir tablo, her gün total bir rakamla ölenler ilan ediliyor ve biz bu rakamları dinlerken genelde akşam yemeğinde oluyoruz ailecek.

 Anne tuzu uzatır mısın, 

bugün coronadan 120 kişi öldü. 

Bir tabak daha çorba koysana 

bugün 20 kadın daha kocası tarafından öldürüldü. 

Şemdinli'de patlama 10 asker şehit 

bezelye çok güzeldi ellerine sağlık. 

Ve kanıksıyoruz, her şeyi kanıksıyoruz, biz ölmedik ya ve zaten o rakamlardan biri olmayacağımıza göre aç bakalım star tv'de filanca diziyi, master şef de kim elendi acaba bugün.

Geçen, yeni yasaklarda bayağı bir alkol aldım tekel bayii ab,i hafta sonu sekize dek açığız demesine rağmen korkup bayağı aldım. Biralar,şaraplar votka ve viskiler. Zira korkuyoruz, öyle ya bir gece yarısı tweet atar muktedir ve o anda bir yasak başlayabilir, örneklerine yakın zamanda hepimiz şahit olduk. Allah'tan kabile devleti değiliz ya öyle olsa ne olurduk değil mi. 

off çok hızlı gidiyorum ve yazı başladığından beri bir 75'lik şarap sona erdi gibi. Yazacak çok şey var daha ama şükür biraz çakır oldum sanki, başım belaya girsin istemem. Geçen yukarıda bahsettiğim o stoğu bir gece de bitirdim ve aksine bırakın sarhoş, çakır falan olmayı uykum bile açılmıştı. Bu fırsatı değerlendirip uyayayım bari, öyle ihtiyacım var ki.

 Devamı gelecek bu yazının şimdi müsaadenizle, sevgiler...

Duyurumsu

 Yakındır, dönücem buralara ve belki bu akşam. Kötü şeyler yazıcam he insan gördüğünü yazar değil mi. Öyle doluyum ki kusmam lazım bunları, sanırım yorumları da kapamalı zira kanımca tartışmaya açık konular değil bunlar. Ben uzun zamandır hiçbirinizi okumuyorum yazmadığım gibi. Bence sizde beni okumayın,zaten size değil kendim için yazıcam ve belki yüzyıl sonrası için. Çok uzadı, telefondan ve bir cafeden yazıyorum. He neden bu ön bilgilendirmeyi yapıyorum,ne gerek var? Sanırım kendimi baskılamak için,belki yazmaktan cayarım diye olmalı. Kendinize iyi bakın.

100 promil alkollü yazılar...

Yazmak için geçilir yazının başına susmak için değil,yaklaşık yarım saattir bu boş ekrana neden bakıyorum öyleyse ve söyleyecek o kadar şeyim olmasına rağmen,neden...? Silivri'nin soğuk olması falan da hani hiç bir zaman umurumda olmadı. İnancımı yitirmiş olmalıyım, Tanrı'ya olan olan inançtan bahsetmiyorum (onunla alengirli bir diyaloğumuz var,kah dargın kah barışık ) evet taksonomik sınıflandırma da bende sizin gibi bir homo sapiensim, lakin artık kendimi sizden biri gibi hissetmiyorum. Bu hunharca cinayetleri işleyenlerle aynı türden olamam, hele penislerini iktidar olarak görenlerle hemcins olmam imkansız.Aynı şekilde  vajinalarını pırlanta gibi değerli sanan ve bundan başka vasıfları olmayan kadınları da biraz kitap okumaya davet ediyorum. Emin olun parlak bir zeka kadar seksi olan bir şey yoktur.

Hayırlısı olsun,gene sarhoş kafa geçtik yazının başına, sabah yine merakla bakacağım ulen ben ne yazdım diye. Ama pilavdan dönenin kaşığı kırılsın,bu gece bu yazı kağıda dökülecek. Mary Jane diye bir kadını dinleyerek yazıyorum, ismi dışında fena değil doğrusu. Spider Man'in sevgilisi değil miydi bu yahu ? 

Neyse biz yazmaya devam edelim bakalım ne çıkacak bende meraklardayım, yarraklardayım gibi oldu ya neyse . Bugün Lozan'ın yıl dönümü, o Lozan'ki tapusudur vatanın amma velakin başka bir şey kutlanıyor böyle bir günde,ne diyeyim. ( tam burada biraz tırstım sanki,oysa ileri demokrasi var diyorlar memlekette)  Ulan gene sağlam içtik sanırım kapa parantezi bulamadım klavyede belli bir süre. Gerçi ilerleme var bende,kaç zamandır sarhoşken karıya kıza yazıp ilan-ı aşk falan ilan ediyordum,bu daha sağlıklı gibi. (zaman gösterecek)

Tüh be,alkol bitmek üzere,neden daha fazla almadım ki ? Ha pardon, zamlarrr,zamcıklarrr,ötvler falan. Bak sayın iktidar sarhoş olmamazı böyle engellersen,millet pasif agresyondan vazgeçip sahaya iner diyeyim sana ben,arkadaş tavsiyesi.

Haaa! bakın bu kızı seviyorum,hatta bir mekanda rastlasam yürürüm. Neydi adı,ha! melek mosso. Konser öncesi hemcinslerine yaptığı bir konuşmaya şahit olmuştum, Jan Dark gibiydi ve nefis bir manifesto atmıştı. Veee lanet alkol bitti,şişe de durduğu gibi durmuyor meret hemen bitiyor. 

Sıkıldım...Oysa ne doluydum. Dedim ya,inancımı yitirdim. Geçen çalıştığım mağazaya bir genç kız girdi henüz on beşinde olsun. Ağzından salyalar akıyordu ve yürümeyi yeni öğrenmiş gibiydi. Spastik falan olmalı emin değilim,babası koştu ardından nefes nefese,benim yaşlarımda bir adam. Maske zorunluluğu var mı dedi kızı için,yok abi dedim. O dünya tatlısı kız sattığımız salıncağa atmıştı kendini. Yanlarına gittim,kıza selam verdim. O güzel gözleriyle bana bakıyordu. Nasılsın küçük hanım dedim,konuşamıyor dedi babası ve ekledi bir kaç ay önce yürüyemiyordu hatta,şimdi tutamıyoruz dedi. Konuşuyor abi,o güzel gözleriyle bana neler neler anlattı dedim. Anlıyor dedi babası,sadece konuşamıyor. Konuşuyor güzel abicim,öyle güzel konuşuyor ki... 

BİTTİ.

alkollüleştiremediklrimizdenmisiniz

biliyor musunuz sarhoş olmak güzel bir şey,mesela şimdi olduğu gibi. Demek artık sabahları beş yıldan beri düzenli aldığım antidepresanlar artık bir işe yaramıyor. alkolluyken çok yazının başına geçti ama hiç bu kadar matizken yazmamıştım doğrusu. Şimdşiden şmla hataları için affola diyerek yazıya başlayalım.

her ne kadar her on kişiden yedisi 25-30 falan gösteriyorsan falan dese de yaş 40 oldu sayın okur. Artık bir şeyler yapmak için son fırsaqtlar bunlar. Şindiii çok hoşlandığım hatun bu tabiri kullandığım için özür dilerim der ki bana levo fuckbody olalım bir çatı da yaşayalım ama canımız başka birini isterse karışmayalım birbirimize. yapamam lan ben bunu x hatun seviyorum çünkü seni sanki,emin değilim ama sanki öyle. Ve o takdire şayan tecrüben korkutuyor beni,çoğu fenni sünnetçiden daha çok penis görmüş olmalısın. VE sanki başka biri daha var asıl hoşlandığım içi bomboş olan safi güzellikten oluşan genç bir hatun, tam bir boşluk sanki beyni sadece bir aksesuar,hormonlarım lanet hormonlar. O da yakışıklı biri olduğumun hakkını teslim ediyor ama anası ile aynı yaştayım be, ve dert ediyor bunu. Ve kabul etmek gerekir ki beni tek cezbeden bu işin şmkansızlığı. 

ve yakın zamanda her açıdan tam match up bir hatun çıktı karşıma,hani bayagğı da güzel ama şu elektrik midir nedir onu hiç alamıyorum lan. yarın bir kahve içmek için sözleştık dur bakalım.

bunlar işin aşk kısmıydı, şimddi detaya girmek biras narsisik kçar diye yazmıyorum çokca yeteneği olan biriyim ben, hasiitir bardağı ıkaladım bira laptopa döküldü oldugu gibi bir dakika.... hıı nerde kalmıştık...Evet arık iu kponformisyt konformist yanımı terk etmeli ve hayalini kurduğum şu işlere bir el atmalıyım.Kaybedeceğim tek şey zincirlşerim olacak.

Öte yandan dünya ama özellikle ulkenin durumu vahim. Üzülüyorum,durumlar çok kötü. Bugğün okudum bu corona neandertallardan kalan bir salgınmış,şayet öyle ise ki bu arkidişler tuhaf bir şekilde kayboldu tarih sahneinden demek şimdi sıra bizde. 

o zaman neden yazıyorum,hazır fıtsat varken bir kaç kitap daha okumalı ölmeden, şimdi alta vaktinizi alığım için küfür edebilirsiniz. iyi geceler.

ha bir dakika eskiden sizi biri takip edince,üzerine tıklayıp sayfasını görebilliyot ve takip edebiliyordunuzz. Simdi yeni arkadaşların takip ettiği sayfaları görebiliyor ama kendi sayfalarını göremiyorum. Bir yandan merak... işte öyle ,kimsiniz nesiniz yazın buraya iyi geceler...

naber insanoğlu !

Nereden başlamalı bilmiyorum,anlatmak istediklerimin ne kadarını yazıya dökebileceğim şüpheliyim. En çok korktuğum ise ortasında bir yerde sıkılıp yazıyı sonlandırmak ki sıkça yaptığım bir şey bu. Geçen, beni bir abi,bir usta gibi gören bir genç, konuşmamızın ortasında şaşkınlıkla "nasıl yani yazının başına geçince ne yazacağını bilmiyor musun" diye sordu. 

şimdi biraz kendimi övücem mutevazılığın esamesi bile okunmayacak. yazmayı her ne kadar seviyor olsamda aslında ben bir konuşmacıyım. Bilgi birikimim müthiştir,gugulu siktir et bana sor diyecek kadar. Ki bu övünelisi bir şey değil,zeka övünelisidir kaldı ki ben zeki biri değilim. Sadece bilgiliyim ki bu biraz mesai harcayacak her faninin ulaşabileceği bir melekedir.( meleke ise şayet) Bir arkadaşımın ismini bile gün içinde defalarca unutan şaşıran ben, elli yıl öncesine ait bir filmin tüm castını sayabilir, yıllar önce bir siyasinin gündeme dair konuşmasını kelime kelimesine aklımda tutabilirim.Örnekler çoğaltılabilir,ne demek istediğimi anladınız umarım. Böyle olunca insan aslında kabak gibi ortada olan başımıza gelecek şeyleri herkesten önce görebiliyor. On onbeş tane periyodik aralıklarla iletişime geçtiğim bir arkadaş grubuna 2020 yılında virüs mirüs gibi spesifik argümanlar sunmasamda yaşanacakları neredeyse birebir anlatıp uyardım. Ve daha fazlasını... Bu daha fazlası kısmını burada da yazabilirim ama klavyenin tuşlarına basmak çok can sıkıcı benim için,ama karşılıklı çay içsek bir iki saat içerisinde size her şeyi aktarabilirim. 

İşte bu bir konuşma olsaydı neden böyle bir giriş yaptığımı unutmayacak devam edecektim. an itibariyle unuttum zira tuşlara dokunurken zihnim akmaya devam ediyor hızına yetişemiyor ve unutuyorum. allahtan çok hızlı konuşuyorum,çoğu insanın ne dediğimi anlamayacak kadar hızlı.

Ben bir sosyalistim, ve dolayısıyla hep umutlu olmalıyım. Ama ilk kez yurdum insanına olan inancımı yitirdim. Hatta coğrafyanın dışına çıkalım,insanoğluna olan inancımı yitirdim hatta artık sizleri bir tehdit olarak görüyorum. Müthiş bir akıl tutulması yaşıyorsunuz, hepiniz başkalaştınız, bunun farkında değilsiniz maalesef ve bu cümleleri okuyanlar beni bir deli olarak görüyor olmalı, ben olsam öyle düşünürdüm. o kadar manipülasyana uğradınız ki, çok değil on onbeş sene önce yaşansa sokaklara çıkacağınız olaylar size artık o kadar vaka-i adiye olarak geliyor ki... İstila edildiniz, istila sözcüğünü burada bilinçli olarak kullanıyorum. Ne demek istediğimi anlamanız için bir geneçekim olan başrolünde Nicole Kidman'ın oynadığı istila filmini izlemelisiniz. Sözüm ona gezegeni dünyadışı varlıklar istila etmiştir. Her ademoğlunu yavaş yavaş kendilerine dönüştürürler, henüz dönüşmemiş birini anlamak çok kolaydır. Diyelim bir kadın kendini çatıdan aşağı atıyor,veyahut birini sokağın ortasında hunharca katlediyorlar,eğer bu durumda bir tepki vermeyip günlük rutininize devam ediyorsanız bir sorun yok, ama bir çığlık attınız diyelim,veya yardıma kalktınız,geçmiş olsun,dakikalar sonra artık siz de onlardan biri olacaksınız.

Hollywood sinemasına bakın,son on yıldır öyle çok filmin içine dünya nüfusunu yarıya indirmek isteyen bir psikopat ve ona engellemeye kalkan insanların filmi pomplanadı ki, kötüsü ise verilen göndermeler ulan herif haklı aslında dedirten filmlerdi. Mental olarak hepimizi hazırladılar. Sıkıldım kusura bakmayın,bir yandan alkol almamın da tesiri var bunda sanırım. Durun biraz daha inat edeyim bakayım.

bunu da izleyin lütfen :

Virüs öyle kolay bitmeyecek, 1929 yılındaki büyük buhranı biliyor olmalısınız,daha kötüsüne hazır olun,kaldı ki zaten başladı bile. Kozmik boyutta yaşanacak olaylara hazır olun, blue beam project  veya değil hazır olun. Enerji kaynaklarınının tükenişine - başta su- ve akabinde yaşanacak büyük göçler ve savaşlara girmiyorum bile. Yok efenim kapitalizm bitecek sosyalizm benzeri şeyler gelecek zırvalarına itibar etmeyin. Yakın tarihte insanlık hiç olmadığı kadar vahşi olacak, çünkü bundan sonrası artık survival . Doğal yahut yapay,seleksiyon başladı. Torunlarımız marsa fezaya açılacak lakin biyolojik torunlarımız değil, yapay zeka,makinelerin yükselişine hazır olun. Ha diyelim hazırsınız mental olarak, bilin istiyorum geriye kalanlarımız "yeraltında" yaşamlarını idame ettirecekler. Hadi silmeyip paylaşayım bu yazıyı ve sizler de gülüp geçin. hoşçakalın.

okumak şakaya gelmez

"yaşamak şakaya gelmez büyük bir ciddiyetle yaşayacaksın", der ya sevgili Nazım. Bilinmelidir ki okumakta ciddi bir eylemdir,asla şakaya gelmez.Getirdikleri ve götürdükleri olur insandan, evet bir şeyleri götürmeli ki yenileri gelebilsin. Kütlesi en ağır şeylerdir kitaplar diğer nesnelere asla benzemezler. Evinizdeki tüm objelerle veya üzerinizdeki yadigar bir takı ile bile test edebilirsiniz bunu. Mesela babadan kalma kurmalı bir saat en az yirmi yıldır kolunda,babanı hatırlarsın,geçmişi, çocukluğunu,acı ve tatlı anıları. evet, elbette evdeki bir beyaz eşyadan daha fazladır hacmi,yoğunluğu. Hadi şimdi bir kitaplığına göz at,mesela ben Kafka'nın tüm külliyatını bir araya koymuşum.Dava'ya bakıyorum,yıllar önce okunmuş ve bitmiş. Sonra belki zaman zaman açılmış,tekrar okunmuş. Bir yerlerin altını çizmiş ve daha önceki okumalarda neden altını çizdiğimi hiç anlamadığım yerleri sorgulamışım. Artık o eski samimiyetini yitirmiş iki eski dost gibiyiz. Coronadan önce ve sonra diye bir milat olacağı gibi bu bazı kitaplar içinde geçerlidir. Kafka'dan önce  ve sonraki ben asla aynı kişiler değiliz. Tüm hayatı etkiler bazı kitaplar,bazı yazarlar. Bir yanın memnundur diğer yanın bin pişmandır o kitabı okuduğuna. Hani hayattan çok ağır bir darbe alırsın ya ve sonraki yıllar dua edersin o zor zamanları yaşadığın için. Tecavüze uğramışsındır bir bakıma,zihinsel bir tecavüz. Hani nasıl anlatsam noel babanın aslında gerçek olmadığını idrak edersin ya.. Hani ölümün gerçekte ne olduğunu anlar ya bir çocuk ( sahi hangi yaştır o ) işte o soğuk gerçeği biliyorsundur artık,eski sen o anda bitiverir. o an ,o lanet olası an bir milattır işte.

Demem odur ki tekrar sayın okur,okumak şakaya gelmez ciddi bir eylemdir. Sorumlulukları vardır, risklidir coğu zaman,bu bilinçle aralayacaksın o sayfaları, o mangal gibi yüreğe sahip olacaksın.Mazoşist olacaksın biraz en basit haliyle. Yazarken hissediyorum şu an bu en ciddi yazım benim ve lanet bilgisayarı bunun için açmamıştım dahi.

İçiyorum bu salgın günlerinde şimdi olduğu gibi,bir alkolik olmama belki çok az kaldı. Masamın en uç köşesindeki Sartre'ı görmek yazdırdı bunları bana. Bir sorumluluk addettim birden,farz gibi bir şey hani neredeyse.Ya da sarhoşum ve saçmalıyorum. Alkol ve kitap bu ikisi yanyana gelince hemen aklıma Latife Tekin gelir. Şimdisini bilmem ama çiçeği burnunda bir yazar iken sağlam içtiğini duymuştum bir belgeselde,belki henüz onyediymiş yaşı. Bak şöyle kafamı bir çevirdim ve Raskolnikov'u gördüm, hani şu Dostoyevski'nin suç ve Ceza romanı canım. Bir insan raskolnikov'la tanıştıktan sonra aynı olabilir mi hiç, hele ki bir proleterse o kişi,hele henüz onyediyse yaşı ve henüz bilmiyordur ama hemen arkasından tutunamayanları okuyacaksa...Ha canım çocuk,ne yaptın kendine sen.

Dostlarım var bir şekilde edebiyat dünyasına adım atmış, ve artık kırk yaşında bir adamım ben. Ne çok kişiden duydum yaz diye. Dedim ya okumak ciddi bir eylemdir,dolayısıyla yazmak. yazının başından beri refere ettiğim yazarların ayarında olmayacaksa yazık değil mi o okura sorarım sizlere. Alkol yanımda,bitmek üzere ve daha gece iki buçuk . Fazılın piyano konçertosunu dinliyorum bir yandan,beethoven'dan çalıyor.  Ciddi adamlar bunlar,ciddiyetle dinlemeli. Demem odur ki sanat ciddi bir iştir,öyle şakaya gelmez sayın okur. Muhakkak Da vinci büyük bir ciddiyetle çizdi mona lisa tablosunu. tarkovski gayet ciddi bir şekilde yönetti Solaris'i... Solaris , ne rahatsız edici bir filmdir sahiden o.

hadi bitireyim artık,peki ben neden mi açmiştım bilgisayarı emin değilim,sanırım kaydettiğim hoş hatunlardan birini geçecektim boş kağıda. Ya da ekstra bir geiir olsun diye youtuba bir video hazırlaacaktım. ama şimdi sanırım içmeye devam edeceğim ve düşüneceğim. Ve bilmem söylemem gerek var mı ama, düşünmek cok ciddi bir eylemdir,düşünün bunu....

Bir ben var,bir de ben var gene...

Bir kaç saat önce öldüm sayın okur. Geçen hafta da ölmüştüm ve ondan önceki hafta ve de ondan önceki. Kaç kez ölebilir ki bir insan ya da şöyle de sorulabilir,kaç kez dirilebilir? Bir,iki...sekiz,dokuz...? Dün gece çiçeklere su verdim ve insanların korkunç öykülerini anlattım onlara. Sonra televizyonu açmaya çalıştım ama lanet kumandanın pili bitmiş.  Yapılacak en doğru şey telefonun vpn'nini açıp porno izlemek gibi geldi bana. Ne demişti Woody Allen :"Sevişmek briç oynamak gibidir. Eğer iyi bir partneriniz yoksa iyi bir eliniz olmasını ummalısınız." Karış açtığım  zaman 25 santimlik bir elim var ve demircilik yaptığım yılların aksine o kadar nasırlı değil,daha yumuşak doğrusu.

Bir süre sonra kendimi korona virüsü ile ilgili haberler izlerken buldum. Bomboş New york sokakları, sanki distopik bir filmden sahne gibi ama basbayağı gerçekti işte. Sonra,sonra bir baktım ertesi güne uyanmışım, alkol aldım ve ellilik bir viskiyi mozart dinleyerek neredeyse bitirdim. Maslow'un ihtiyaçlar hiyerarşisi aklıma geldi, madem öleceğiz entelektüel ihtiyaçlar hava civa değil de nedir Allahaşkına. Daha çok kadınla sevişmeliydim, ne de olsa ölüm haklarım azalmış gibiydi. Kaç canlı olabilirdi ki bir insan? Görülen o ki sağlıklı düşünemiyorum sayın okur. Bu gece deli gibi içmemin sebebi makul bir saatte uyayabilmek umudu,yoksa bu durmaksızın çalışan beynim biliyorum ki bir uyuşturucuya ihtiyaç duymayacak denli normalin üzerinde seyrediyor. Sabah ben ne yazdım ulan diye pişman olmamak adına burada noktalamak en mantıklısı gibi.Sağlıkla kalın,hoşça kalın...

Karantina mı, o da ne ?

Tam iki yıldır 2019 ve 2020 de olacakları neredeyse tümüyle bildim. Ve şunu da biliyorum ki  bu süreçte en çok ihtiyacımız olan şey gülümsemek, yüksek bir moral,olabildiği kadar...

Gündem malumunuz corona ve an itibariyle 65 yaş ve üstüne sokağa çıkma yasağı ilan edildi. Ve belli bir yaşın üzerindekiler bu yasağa asla riayet etmiyor,nasıl etsin ki. 40 yaşında biri olarak onları çok iyi anlıyorum. Biz gözümüzü sokaklarda açtık,oyunlarımız saklambaç,körebe gibi kolektif oyunlardı. Fast foodumuz annemizin yaptığı salçalı ekmekti,bir elimizle ekmeği ısırırken önümüzdeki topla arkadaşımızı çalımlamaya çalışıyorduk. Siz evde playstation oynarken sipariş verdiğiniz hamburgeri yiyor bir joystick yardımıyla gol atmaya çabalıyorsunuz. Okula başladık hoca ödev verdi mi hemen yanımızdaki internet kafelere değil şehrin merkezindeki kütüphanelere doluştuk. Pierre Loti'ye sevgilimizle birlikte gün batımını izlemek için çıkıyorduk,günümüz gençleri gibi instagram da story atmak için değil. Taa 555k döneminden beri otoriteye bir isyanımız olursa sokaklara dökülüyorduk. Sizler çoğunluk twitter da hastag açıyorsunuz. 

Yazı şuna evrilmesin,gençlerle bir derdim yok. Sadece, çağında ilerlemesiyle değişen başkalaşan insan popülasyonunu anlatmaya çalışıyorum. Günümüz ebeveynlerinin en büyük derdi çocuklarını şu tablet pc gibi cihazlardan biraz olsun koparıp sokağa çıkarmak değil mi allasen. Gençler heyy! farkında mısınız siz hep bir karantina altındaydınız zaten. Diyelim topyekun sokağa çıkma yasağı ilan edildi ve uzadı gitti bu süreç,pek zorlanmayacağınız aşikar. Biraz egzajare edelim ,belki de bir sokağa çıkma yasağı olduğunu fark etmeyenler bile olacak aranızda. Şu illeti def edince şöyle yeni bir virüs çıksa ya ne güzel olur. ( COVID-20 sadece günün en az sekiz saatini dışarıda geçirmeyenleri tehdit ediyor ) 

Bende radikal kararlar aldım ama misal; 

Şu süreç bir geçsin doğru beyoğluna atıcam kendimi,umarsızca içicem ve şu karşı masada bana gülümseyen hatunun ( hep olur öyle bir hatun)yanına seğirticem. Bir kaç dakika sonra ne kadar boş ne kadar ebleh olduğunu fark edeceğim. Ve bir yandan telefonuma şu notu yazıyor olucam" Levo ilk iş bir göz doktoruna randevu al" Ama bu sefer yılmıyacağım sayın okur. Madem yaşam bir pamuk ipliğine bağlı,o kadar da şey etmemek lazım değil mi ;)

O kadar da şey etmeyeceğimiz günlere uyanmak üzere sağlıkla kalın...

BONUS:

Başlık yok

Yazmasam ölürüm, ya yayınlamasam...?cıkk! bi şeycik olmaz.
Nefes almasam ölürüm, bedenim ölmesine engel bu. Sadece bu kadar...ya gerçekte?
......püff! Edebiyata gerek yok,dönerim belki yakında ya da tümden kapatıcam sayfayı. Dürüst olmak gerekirse bloğun zaten yazma kısmı cezbediyor sadece ve zaten onu bir şekilde yapıyorum. Okumaya gelince maalesef o kısmı bu mecrada hiç ilgimi çekmiyor kaç zamandır. İnstagramı da kapamalı o da saçma. Bu kadarını paylaşma ihtiyacı duymuş olmalıyım anlam veremesemde. Radyo da Tanju Okan çalıyor, saat 03:33 sevgiyle kalın.

40 yaş sancısı

On gün kaldı sadece on gün,göz açıp kapayana dek geçecek kadar kısacık bir süre. eğer elimi çabuk tutmazsam o gün aynadaki yansımama bakıp şöyle diyeceğim : " bravo Levent didindin durdun ve tam kırk yılını boşa harcamayı başardın"

Kibir miydi,kendimden çok mu nefret ediyordum,kontrol manyağı mıydım yoksa Narkissos'u kıskandıracak kadar kendime aşık mıydım. Hiç bir şeye dahil olmak istemiyordum ve her şeye dahil olmak. Şekspirin dediği gibi sadece bir yaşantımız var,öncesiyle mukayese edemez sonrasıyla telafi edemeyiz. o halde tercihlerimizin doğruluğundan ne kadar emin olabilecektik. Hangi okulu okumalı, hangi işe yönelmeli,hangi kızı hayatıma dahil etmeliydim. bir şeyi seçmek diğerlerinden vazgeçmek olacaktı. Vazgeçişlerden korktum sanırım ve şuna karar vermiş olmalıyım,eğer bir şeyi tercih etmezsem vazgeçeceğim hiç bir şeyde olamayacaktı. her zaman olası tüm tercihlere kapısı aralık bir hayat, ne yalan söyleyim bu karar çok dahiyane gelmişti. yalnız 40'a sayılı günler kala ancak idrakına varabildim. Vazgeçişlerden korkarken tam da kucağına düşmüşüm. Bilmiyorum belki de öncesi ve sonrası olmayan bu tek kullanımlık hayata,dolayısıyla Tanrı'ya bir nevi protesto çekmiş olmalıyım.  Şimdi bir hatun var,henüz küçük flörtleşmelerle geçiyor. İtiraf etmeli ki çok güzel ama şu an hakkında tek bilebildiğim bu ve takdir edersiniz ki bu kadarı oldukça yetersiz. Her ne kadar sosyoloji mezunu olsam da bende ön yargıların cazibesine kapılıp şöyle düşünüyorum,sadece o kadar gerisi yok bu kızda. he ne duruyorsun ötesini öğrenmek için çabalasana dediğinizi duyuyor gibiyim. İşin burasında da pratik eksikliği var, bir hatunla nasıl vakit geçirilir anımsamayacak kadar uzak kaldım bu işlerden. Hem ya haklı çıkıp beğenmezsem daha kötüsü ya o beni beğenmezse. Beni beğenmemek ne haddine birinin,yakışıklı karizmatik entelektüel Levent'i beğenmemek :) Egom nasılda sarsılır,ben lütfedip hanımefendiye yazılıcam ve o reddedecek,şimdiden ayar oldum kıza iyi mi. He diyelim her şey iki taraf içinde olumlu geçti. sonra, sonra ne olacak. Bir sürü vazgeçiş, filancanın sevgilisi Levent,filancanın eşi Levent, şu çocukların babası Levent.. ya zaten pek memnun olmadığım işimden istediğim anda istifa edebilme özgürlüğü. Kendimden başka kimsenin sorumluluğundan mesul olmama özgürlüğü...Kimim ben? Yazdıkça tıkanıyorum oysa bir çözüm yolu çıkacak bu yazıdan diye düşünüyordum. Yoksa on gün sonra: "aferin be Levo 40 yıl boyunca müthiş idare ettin devam et be koçum" mu diyeceğim?  Aranızda psikoloji mezunu var mı,el aman dostlar.

Sartre'in Hürriyet'in yolları üçlemesini tekrar okuyorum bu günlerde. İlk ikisini yıllar evvel okumuştum serinin son halkasını okumadan evvel tekrar en baştan başlamanın en iyisi olacağını düşündüm ve şimdi akıl çağını okuyorum yeniden. Mathieu lanet mathieu, o kadar benzeşiyoruz ki onunla romanın sonunda hayatımın rotasını çizmeme yardımcı olacak bir seçim yapmış olmasını diliyorum onun. Yoksa böyle geçip gidecek işte ömür ve belki de böyle geçmeli. Yakın takipçilerim bilir defalarca söylemişimdir bu seriyi okuduktan sonra tamamdır,ölebilirim.Yani gözüm açık gitmez.

Belki burada yazmayalı bir hayli paslanmış olabilirim ya da siz romanı okumamış olabilirsiniz. Mathieu kimdir,nasıl bir halet-i ruhiyesi var diye merak ederseniz ( ve bir o kadar ona benzeyen Boris) şu aşağıda verdiğim linki okuyun lütfen. Okuyun ki belki yorumlarınızla şu salak bana bir yol gösterirsiniz. Sevgiyle kalın. İyi seneler...

ilgili link : kitaplardananlamayanadam.blogspot.com

Woody'nin Newyork'u, İstanbul'un Levo'su

"İstanbul'u Artık Hiç Sevmiyorum", rast makamında çalan bu enfes şarkının nakaratına, odamda yapayalnızken dahi eşlik edemediğimi fark edince, anladım ki bu tuhaf şehre koşulsuzca aşığım. Tuhaf kelimesini alelade kullanmadım tıpkı yönetmen Woody Allen'in New York'a olan aşkı gibi. Neden bahsettiğimi anlamak için ustanın filmografisine aşina olmanız gerekir,en azından konusu New York'ta geçenlere.

Geçen hafta ustanın son filmi "a rainy day in newyork"u sinemada izledim.  "vicky cristina barcelona" ve "rome with love" gibi filmlerden sonra ne yalan söyleyim Allen'ın tekrar anavatanına dönmesi beni ziyadesiyle mutlu etti. Tabi artık yaşı gereği onu sadece yönetmen koltuğunda görüyoruz kameranın önüne de tekrar geçebileceğini pek sanmıyorum. Usta 83 yaşında,filmin sonunda bu gerçeklik içimi burktu,belki de son filmidir bu. Filmin Manhattan veya Annie Hall gibi başyapıtlarından aşağı kalır yanı yok sayın okur. Baştan ayağa bir Woody Allen klişesi izleyeceksiniz, ki klişeyi burada olumlu anlamda kullanıyorum. Zaten ondan beklediğimiz de bu değil mi onun severleri olan bizlerin. Mekan newyork,sürekli yağan yağmur,ikili ilişkiler,varoluş sancıları ve gene zeka dolu woody tarzı esprilerin fazlasıyla havada uçuştuğu bir film. Daha da ileri gidip ustanın en iyi beş filminin arasına rahatlıkla sokabilirim. o kadar altı çizilecek replikler var ki filmde,üzerine saatlerce düşünülecek,hatta yaşamımızın çeşitli anlarında cüretkarca kullanacağımız onlarca aforizma.

Oyunculuklara kısaca değinmek gerekirse düpedüz Woody'nin gençliğini giyiminden kuşamına beyazperdeye aktarmaya çalışan genç oyuncu Timothy bilmem ne vasatın biraz üzerindeydi. Ablasına aşina olduğum Elle Fanning gayet başarılı bir oyucu olacağa benzer. Selena Gomez denilen kızcağızın ise oyunculuk yaptığını ilk bu filmle öğrendim,sadece şarkıcı yönünü bilirdim. Bu sebeple notumuzu yüksek tutalım ve bir yedi verelim gence. Diğer bilindik rüşdünü ispat eden aktörlerden bahsetmeyeceğim,severim onları ve iyilerdi. İsimde vermeyeyim de casta bakmazsanız filminde güzel süprizler olur,bana oldu ;)

İşin haber kısmına geçersek film 2017 yılına ait fakat ustanın amazonla yaşadığı bazı problemlerden amerika'da bugüne dek yayınlanmadı.Kıta ötesine izin ise yeni verildi. Yani ilk kez konusu newyork'ta geçen bir filmi onlardan önce beyaz perde de biz izleyeceğiz. Konu malum, üvey kızına taciz olayları gene temcit pilavı gibi hortlamış sonrası falan filan. Bu arada belirtelim Woody mahkemece bundan aklandı. neyse bu sevimsiz iddiayı uzatmadan aklımda kalan bir iki replikle yazıyı sonlandırayım.

Hunter: (karısına gatsby'yi tanıtırken ) Gatsby çok duygusaldır cenazelerde hep ağlar,aslında düğünler de göz yaşlarını tutamaz.

Gatsby : İkisinde de aynı sebeplerle

################

Asleigh :( çok ünlü aktörü görünce) İnanmıyorum siz Francesco Vega değil misiniz. Oda arkadaşım buna inanmayacak büyük bir hayranınız . Ertesi gün hapından sonra Tanrının yarattığı en büyük mucize olduğunuzu söyler hep.