i hate everyone !

Yağmur dinmiş yerini yakıcı güneşe terk etmişti, devamlı gittiğim kafenin en güneşli yerine kurulmuştum her zamanki gibi. Aynı zamanda mekanın tam göbeğine denk geliyor bu masa. Evet, kırılan kemiklerimi güneşle beslemeliyim ancak o an fark ettim ki ne zamandır hangi mekana gitsem tam orta yerine geçiyorum. Oysa uzun yıllar aksine en dip köşelere geçerdim, sıkılgan mizacımdan mı yoksa etrafı gözlemleyebilmek için mi yapıyordum buna emin değilim, belki her ikisi de. Yalnız şuna eminim ki artık mekanların en göbeğine geçme sebebim şüphesiz görünme isteğim, ne zavallıca bir durum bu ama yadsınamaz bir gerçek. Oysa hep bakılan değil bakan olmaktı tüm meselem, peki şimdi değişen nedir ? her geçen gün şehrin nüfusunun artması mı yoksa binaların git gide büyümesi mi, ya da bakılacak bir şey mi kalmadı.

Derken telefonum çaldı ve hemen başımın üzerindeki düşünce balonu dağılıverdi. Eski bir mesai arkadaşımdı arayan, sevgilisinin yakında doğum günü olduğunu ve bir karakalem portresini yapmamı istiyordu. Ne saçma, ben kız arkadaşıma başkasının çizdiği bir resmi hayatta hediye etmem, eminim terk eder beni, ben olsam öyle yapardım, eğer olsaydı kız arkadaşım da böyle yapardı eminim. Allah’ım nasıl ilişkiler bunlar. Gerçi hiç garipsemedim bu aynı şekilde gelen ikinci teklifti. Oğlum picarts gibi ne programlar var, inan birkaç saniyede benim yapacağımdan on kat daha iyi işler çıkarıyor desem de ikna edemedim ve çaresiz kabul ettim. Üstelik daha da sağlam argümanlar sunmuştum ona,şöyle ki; hayatımda tek aşık olduğum kadının portresini çizdikten hemen sonra terk etmişti beni. Sonra uzun yıllar sonra, hoşlaştığım başka bir hatun bu sefer benim resmimi yapmış ve ben terk etmiştim. Ya geçen diğer doğum günü için resmini çizdiğim  kıza ne demeli. Arkadaşımla ateşli bir kavganın ardından ayrılmalarına bizatihi şahit olmuştum.

Sonra kahvem geldi, bir yudum içtikten hemen sonra her zamanki gibi sigaramı yaktım artistik çakmağımla. Ve hemen iki masa ileride güzel bir hatunun beni izlediğini fark ettim. Gerçekten güzeldi ve ısrarlı bakışlarına gülücüğünü de eklemişti. Ama herkes gibi yanılıyordu sandığı gibi yirmilerinde bir delikanlı değildim ben, Dorian Gray’in lanetini taşıyorum. Artık günümüz gençliğinin bunu problem etmediğini ve niyetlerini de üzülerek gözlemliyorum ama hayır aradığım başka bir şey benim. Bu sefer önüme dikilen bir vücut kızla arama giriyor. Oturabilir miyim abi diyor, eskiden tanıdığım başka bir kız. Bir iki yalandan hal hatır sormadan sonra telefonuna sarıldı, iki parmağıyla görünmez bir hızla bir şeyler yazmaya başladı. Kuşkusuz bunların çocuklarının başparmakları mutasyona uğrayıp devasa olacak. Abi kusura bakma ya dedi neden sonra, manitası trip atmış o da ona trip atıyormuş şimdi. İşte şu karşıdaki kızla bundan olmaz sayın okur, o da bana şu trip midir nedir ondan atar eminim. Biz sevgilimize mektup yazar, postaya atardık en fazla yahu. Hayır akranlarımda farklı değil ve bende yüz yaşında değilim. Zaten sakatlık bende biliyorum, fazla mı Sadri Alışık’ın filmlerini seyrettik nedir artık. Öyle olsa gerek, inanır mısınız aşık olduğum tek kadınla ayrılma sebebimiz onun ve ailesinin içtimai mevkiisiydi. Vallahi :) O ayrılık bile klastı yahu, hicran gene hicran mı olacaktı bu aşkın sonu nağmeleriyle az rakının dibine vurmamıştım.

Vallahi isterseniz takibi bırakın artık,tümüyle kafa dağıtmak adına öylesine yazıyorum işte. Yakında tatile çıkıyorum ama onun bile tadı şimdiden kaçtı. Kim bilir belki orada yazacak güzel şeyler çıkar ama şimdilik ekmek budur. Güzel bir plan yapmalıyım,zira hepi topu 12 gün,varsa tavsiyeniz alta iliştiriverin gari. Sevgiler…

yazmasam da olurdu (yani okumasanız da olur )

Bu günlerde kadın erkek ne çok kişiden duyuyorum şu tarz sözleri “ abi seni görünce mutlu oluyorum”- “abi sen ne pozitif bir insansın” – “ abi seni görünce tüm sıkıntım geçiyor” – “abi ne güzel bir adamsın sen” gibi gibi.  Vardır bu tarz insanlar gerçekten ve hep gıptayla bakmışımdır böylelerine. Tanrı’nın böylelerine özel bir şey bahşettiğine inanırım hatta. Yalnız kesinlikle ben onlardan biri değilim. Pozitiflik ve ben ne tezat kavramlar, zaten sürekli okuyanlarımda bana hak verecektir. Dikkat ettiyseniz cümleler hep abiyle başlıyor, yani bunların hepsi benden küçük. Bu vahim bir durum, şayet bu gençliğe bu hissiyatı veriyorsam, oturup bir düşünmek lazım derim ben. Ben ki öyle karamsar bir tipimdir ki sevdalanmaktan bile kaçarım karşı tarafı üzmemek namına. Alkolü bile yalnız alırım zira ancak odamın soğuk duvarları dayanabilir sohbetime, bakışlarıma. Efkar göbek adımdır benim, sevmem mutlu olmayı, beceremem zaten. Hani hiçbir şey bulamazsam ezilen bir kır çiçeğine ağlar, insanlığa küser, bir paket sigara boca ederim ciğerlerime. 60’lara ağlarım,70’lere ağlarım. Dünyanın öteki ucunda bir çocuk ağlıyorsa kendimde kabahat ararım, bulurum da. İyiyim, ne güzel adamım ben demeye falan da hiç çalışmıyorum, sizden biriyim işte. İnsanım ulan, daha ötesi var mı, daha kötüsü var mı ?

Şu kızdan da uzak durmalı, yazık ki yapamıyorum. Bu da ne bencil biri olduğumun düpedüz bir ispatı değil mi. İnsanoğlunun hemen her şeyi bencillik üzerine kuruludur. Bu cümleye takılıp yorum falan yapmayın, düşünün yeter. Emin olun hak vereceksiniz bu tespitime.

Ama benimde kimsede olmayan bir yeteneğim var, şuncacık yazıyı yazarken  uzun esler veriyor kelimelere dökmeden yazıyorum bazı şeyleri ve sizde okuyorsunuz o yazılmayanları, bunu başarabiliyorum. Zaten iletişim için yazmak hatta konuşmak artık yetersiz geliyor ,siz de fark etmişsinizdir bunu. Günümüz dünyası için çok ilkel araçlar bunlar, eminim yakın gelecekte çok daha farklı iletişim kaynakları bulacağız. Konunun burasında izlemediyseniz “Arrival” isimli filmi izlemenizi salık veririm.

Ve momentos abla biliyorum bu tarz sözlerim sıkıyor seni çünkü yerine getirmiyorum bir türlü. Lakin yarın izinliyim, günümü eski yazılarımı aramakla geçireceğim. Kapı kavramı üzerine öyle çok şey karalamıştım ki. Ama asıl niyetim şu hala tahrip edip yırtmadıysam yarım kalmış roman denemelerimin en azından bir kısmını bulabilmek zira eskiden çok daha iyiydim ben bu yazma işlerinde. Bulursam sonunu şey ettirip para yaparım belki :P ne dersin ?

Hadi millet ben sıkıldım bile, o vakit siz birkaç paragraf önce zaten sıkılmışsınızdır demek. Hepinize iyi hafta sonları diliyorum, sevgiyle kalın.

eyvah !

Gecenin bu vakti çakmağımın gazı bitti daha kötüsü ise galiba aşık oluyorum.

tavsiyesi olan ?

İyi şeyler yazmayı ne çok isterdim, gerçekten isterdim. Emin olun iyi bir insansanız -  kim kendine kötü diyor o da ayrı bir konu ya- bunun mükafatını kesinlikle uzun vadede alıyorsunuz ama çook uzun bir vade de ve iş işten geçmiş oluyor. Gene her şeyin ters gitmeye başladığı bir döneme girdim ve çoğunuz tecrübe etmiştir hep arkası arkasına gelir bu terslikler. İyi niyetim hep salaklık olarak algılanıyor ve öyle muamele görmeye başlıyorum bir süre sonra. Belki de haklılar, belki de gerçekten salağın tekiyim zaten arada öyle ince bir çizgi var ki. Çevrem kurnazlıktan hiç nasibimi almadığımı söyler durur, bu da saf demenin daha kibar bir yolu olsa gerek. 37 yaşıma gelip hala az da olsa kurnaz olamadıysam bundan sonrası için hiç umut yok bence. Aslında tecrübesizlikten kaynaklanıyor belki tüm bunlar, doğru dürüst neyi tecrübe ettim ki şu hayatta. Sebebi çoğunluk korkak mizacım, gerisi ise hayatla pek haşır neşir olmaktan kaçınmam olsa gerek. Bu ikisi de aynı şey ya. Eksiklerimi zaaflarımı biliyorum bu aşikar. Peki neden düzeltemiyorum ? Lan yarından tezi yok bir tavır alayım diyorum, onu bile her seferinde yüzüme gözüme bulaştırıyorum.

Çalıştığım yerde bir takım sorunlar yaşıyorum sayın okur, yani aşk meşk değil. Neden aşk meşk değil zira onu hep öteliyorum da ondan. Yoksa az kafanızı şişirmezdim burada. Sanırım mobing uygulanmaya başladı bana karşı, gerçi bu ne cesaret anlamış değilim. Zira ölümcül bir iş kazası geçirdiğimi okuyanınız bilir. Şükür bir şeyim kalmadı pek, ama öğrendim ki on yıl süre ile dava açma hakkım saklı ve kazanacağım da malum. Ya aksini düşünüyorlar, ya da söz konusu mobing falan yok ,ben yanlış yorumluyorum. Neyse her halükarda zaman her şeyi gösterecektir, şimdilik aport ta beklemedeyim. Dale Carnegie usta hep bu gibi durumlarda en kötüsünü düşünmemizi tembihler ve o düşüncen gerçekleşirse ne olacağını, nasıl hissedeceğini sorgula der. Sanırım en kötüsü beş kuruş tazminat koparamadan işimi kaybetmek olur. Hee…? He’si şu, belki sol kolumun güçsüzlüğünden yeni bir iş bulmak zor olacaktır, ama imkansız değil. Sonuçta hayat devam edecek o veya bu şekilde. Yani amansız bir durum değil. İşte bu noktada carnegie : “ bak gördün mü evlat o kadar da kafaya takmaya değmez, hadi yat zıbar şimdi” der. İyi geceler :)

Not: belki böyle sık yazarsam siz kapa kapa dersiniz diye düşünüyorum :)

gece gece

İşte gene gece oldu, düşünüyorum da sanırım beni hayata bağlayan en kuvvetli şeylerden biri günün sonunda geceye kavuşacağımın bilinci. Bu cümleden hareketle anlaşılıyor ki gece benim için bir zaman diliminden, basit bir fiziksel durumdan çok öte bir kavram. Kişinin kendisiyle baş başa kalabildiği ender anlar diyenler var bilakis; gece odam, şu küçücük odaya kimler neler sığıyor. İşte soluma bakıyorum ve çocukluğum yanı başımda. Hemen karşımda ki duvarda pişmanlıklarım, artık aramızda olmayan dostlarım akrabalarım… bir sandalyede ilk aşkım oturuyor, diğerinde son aşkım birbirlerinden habersiz. Bugünlerde aklımı çalan şu kız ise, o birden fazla. Odanın dört bir yanında sanki, akvaryuma, televizyona, pencereye, hatta tavana bakınca bile onu görüyorum gibi. O kadar çok ki, korkutuyor, bunaltıyor beni. Allah’tan gün be gün azalıyor sayısı. Gün içinde yaşadıklarım (ki bunun çoğu işyerinde yaşadığım sorunlar) şanslıyım ki hep arkamda. Görmüyorum ama ensemde hissediyorum rahatsız edici nefesini. Gece odama nerdeyse hiç iştirak etmeyen şey geleceğim diyebilirim. Hani pek az uğrar kendileri, geldiği zamanlar ise hep neşemi kaçırıverir. Zaten en büyük kaygım hep gelecek üzerine olmuştur. Odadaki tüm bu kalabalığa rağmen ve duvara astığım kol saatimin kadranının sürekli aktığını görsem de ( kol saatimi duvar saati yaptım) nedense gecenin hiç son bulmayacağına, anın donduğuna inanırım. Ayrıca bu gece soğuk, soğuk geceleri hep daha fazla sevmişimdir. Üşüme hissini hep yaşadığımın en büyük kanıtı olarak görürüm, üşüyorsam yaşıyor olmalıyım değil mi ? hem melankoliktir üşümek, yalnızlığını anımsatır insana. Hem de gerçeğe döndürür insanı. Öyle ya şu odanın her yanını kaplayan hatun kişi şu an gerçekte yanımda olsaydı üşüyor olmazdım sanırım. Hem fiziksel hem de tinsel bakımdan ısınırdım sanırım. Ama yo..! sırf ısınacağım diye kendimi sonunda parça parça olacağım bir maceraya atamam doğrusu. Ulan açarım kombiyi olur biter kardeşim, hatta ahanda açıyorum, açtım.  Evet daha fazla saçmalamadan yazıyı burada noktalayalım. Şimdi sırada televizyonu açıp öyle aptal sapsal bakınırken uykuya dalma zamanı geldi. Ops! Unutuyordum 45 dakika sonra kapanmaya programladık mı tamamdır. Hayda pil bitmiş, dur şu pilleri  çiğneyeyim ben. He he :) oldu. Hadi iyi geceler…