Yavuz Turgul ile yeniden...

ANLAR 

Eğer, yeniden başlayabilseydim yaşamaya, 
İkincisinde, daha çok hata yapardım. 
Kusursuz olmaya çalışmaz, sırtüstü yatardım. 
Neşeli olurdum, ilkinde olmadığım kadar, 
Çok az şeyi 
Ciddiyetle yapardım. 
Temizlik sorun bile olmazdı asla. 
Daha çok riske girerdim. 
Seyahat ederdim daha fazla. 
Daha çok güneş doğuşu izler, 
Daha çok dağa tırmanır, daha çok nehirde yüzerdim. 
Görmediğim bir çok yere giderdim. 
Dondurma yerdim doyasıya ve daha az bezelye. 
Gerçek sorunlarım olurdu hayali olanların yerine. 
Yaşamın her anını gerçek ve verimli kılan insanlardandım ben. 
Yeniden başlayabilseydim eğer, yalnız mutlu anlarım olurdu. 
Farkında mısınız bilmem. Yaşam budur zaten. 
Anlar, sadece anlar. Siz de anı yaşayın. 
Hiçbir yere yanında termometre, su, şemsiye ve paraşüt almadan, 
Gitmeyen insanlardandım ben. 
Yeniden başlayabilseydim eğer, hiçbir şey taşımazdım. 
Eğer yeniden başlayabilseydim, 
İlkbaharda pabuçlarımı fırlatır atardım. 
Ve sonbahar bitene kadar yürürdüm çıplak ayaklarla. 
Bilinmeyen yollar keşfeder, güneşin tadına varır, 
Çocuklarla oynardım, bir şansım olsaydı eğer. 
Ama işte 85'indeyim ve biliyorum... 
ÖLÜYORUM... 

Merhaba, uzun zamandır ihmal ettiğim bloğuma bir çoğunuzun bildiği Borges'in bu şiiriyle başlamak istedim.Bence en iyisi,hep buradaymışcasına yazıya bodoslama dalmak.İşte nihayet uzun zamandır beklenen Yavuz Turgul ve Şener Şen buluşması gerçekleşti ve bende hemen filme koştum tabii. Şimdi usta yönetmen gene öyle bir film yapmıştır ki her zaman olduğu gibi Türk sinemasına çıta atlatmıştır diye düşünüyor ya da böyle bir beklenti içindeyseniz hiç gitmeyin derim.Lakin sinema okuyorsanız veya oyuncu olmak gibi bir hayaliniz varsa koşa koşa gişenin yolunu tutun, zira neredeyse tüm oyuncuların performansı bir öğreti niteleğinde. Özellikle Şener abi solo çekmiş sanki. Film de aslında konusu itibariyle aslında hepimizin bildiği ama yaşamın hengamesi içinde unuttuğumuz bir çok şeyi anımsatması açısından güzel,yerinde bir seyirlik.Total olarak bir not vermem gerekirse ki kıt notlu biriyimdir 7.5'i hak ediyor.

Gelelim günümüz sinemalarına,şu avm sinemalarına. Gitmeyin arkadaşlar buralara,sinema müstakil olarak içinde sadece sinema salonu olan yerlerde izlenir. Yahu bilete n'oldu,fiş nedir yahu? Bir de barkodu var iyi mi, turnike var üstelik ,barkodu okutuyor fuayeye giriyorsun. Antrakt sırasında sigara içmeye falan çıkacaksan o fişi kaybedersen yandın,ne mümkün tekrar girmek. Allah'tan bizim İstanbul'da hala var böyle bir kaç yer, bir dahakine trafiği göze alacağım ve mutlaka gerçek bir sinemada izleyeceğim. Neden Borges'in anlar isimli şiiri ile başladığıma gelirsek,aslında bir bakıma filmin özeti niteliğinde ve zaten bir edebiyat aşığı olan Rutkay Aziz'in canlandırdığı karakter sayesinde şiiri filmde dinliyoruz da. Arkadaşının aksine şu kapitalist dünyanın tekerine kapılmamış Rutkay'ın evinde kitaplar,fotoğraflar objeler olsun hiç biri alalade etrafa saçılmış değil.Dikkatli gözlerden kaçmayacaktır,yabancısı olanlar içinde yol gösterici olacaktır bir bakıma. İlk gençliğimde bir çok yazarı veya kitabı başka romanlarda adlarının geçmesi sayesinde keşfetmiştim. Seviyorum bu taktiği kullananları,evet bence bir taktik ve gerekli de. Filmde ki Şener Şen'in canlandırdığı karakter gibi travmatik bir olaydan sonra yüz seksen derece değişen bir kaç kişiye tanık oldum hayatımda. Aksi,nemrut,sinemaki insanların değişimlerine çok tanık oldum ve çevresindeki eş dost akrabalarının aksine gizli bir merhamet beslemekle birlikte geçmişlerini unutup sarıldım onlara. yaşamlarının son anlarında dahi olsa hatalarının farkına varmaları bence büyük bir erdem ve ben bile  affediyorsam bunu, bir tövbe olarak görüyorsam; hiç süphesiz merhameti bir kuluyla mukayese dahi edilemeyecek Tanrı kesinlikle affediyordur.

Bir kız arkadaşım ,aslında biz ona  ilk sevgilim diyelim, sanırım tam olarak yirmi yıl önce reenkarnasyon ile ilgili bir kitap vermişti bana. Kitabın önermesi şuydu: Kimimiz bir defa dönüyoruz hayata,kimimiz beş,kimimiz ikiyüz elli defa gibi. Sebebi şu, tümüyle dört dörtlük bir insana dönüşene dek reenkarne olup duruyormuşuz. gerçek veya yalan olsun, bunu öğrendiğimden beri biriyle tanıştıktan kısa bir süre sonra kafamda tahlil yapıyorum ve çok da eğlenceli. " hmm bu öküzün kesin ilk gelişi anasını satayım" ya da "belli, var bi elli kez gelmişliği ama hala tırt anacığım".
Neyse uzun zamandır ilk yazım,paslanmışım ister istemez. He bir yandan bakın üçe çeyrek var, uykumdan istirahatımdan ödün verip geçtim klavyenin başına. Aslında çok daha farklı şeylere değinecektim ama gözüm kesmedi vallahi. Artık bir daha ki sefere,iyi bir hafta diliyorum hepinize. Sevgiler...

hmmmfff!!

Cıkk! Döneceğim demiştim ama yazamıyorum,elim gitmiyor.Bu gidişatın sonu iyi değil dostlar. Adım adım sona yaklaşıyoruz,insanoğlunun bu şekilde devam edebilmesi imkansız. Kendi adıma rahatlıkla söyleyebilirim ki hiç birinizi anlayamıyorum artık. Hal böyle olunca sıkıntı bende olsa gerek di mi ? Her anım uyum sağlamaya çalışmakla geçiyor ama çok eğreti duruyor olacak ki bende, kabak gibi sırıtıyorum. Gençleri anlayamıyorum,kadınları anlayamıyorum,hemcinslerimi anlayamıyorum. Şimdi düşündüm de çocuklar,onlar sadece, onlar bunun dışında. Herbiriniz öyle tutarsız,öyle riyakarsınız ki ve kötüsü bunun farkında bile değilsiniz. Bir şeyler oldu size,öyle olmalı. Kafanız çok karışık,kavramlara hakim değilsiniz,bir ideolojiniz yok ya da daha kötüsü ait olduğunuzu düşündüğünüz siyasi ve yaşamsal tarzın tümüyle zıttında duruyorsunuz çoğunluğunuz ve gene farkında değilsiniz. Aslında yazdıkça dimağım açılıyor, galiba günümüz insanının tek derdi varolmak, güç sahibi olmak, ya da gücün hemen yanında olmak. Bu uğurda da rahatlıkla dini inançlarınız olsun,ahlaki ölçütleriniz olsun kolaylıkla hacamat edebiliyorsuz. En güzel araba,en güzel hatun,para,kariyer vesaire... İtinayla herbişeyin üzeri çizilir efendim,çiziyorsunuz da. Ancak tekrar ediyorum bunun ayırdında bile dğilsiniz. Yok devam etmek istemiyorum. Son aylarda instagram da sanırım daha efektif bir şekilde ifade ediyorum kendimi. İsteyenler için adresim : @profesyonelkaybeden (kusura bakmayın sanırım bir süre daha beklemeliyim yazmak için) MUTLU YARINLAR....

Selam

Kıpraşmayın bi yere yakında gelicem ;)

Sarışın bombagiller

           

           Özetle, sanırım geriye tek yapılabilecek şey okumak kaldı. Onun da hakkını verebilirsem ne ala doğrusu.Müzik zaten şimdi olduğu gibi odam da bana eşlik ediyor. Klasik,yabancı slow veya Türk sanat müziği dışındakileri de kabul edemiyor bünyem ne zamandır,iyi de ediyor. Dürüst olmak gerekirse, sırf yazmak namına, sinema da güçlü kadın imajı üzerine bir şeyler karalayacaktım. Güçlü kadın diyince, salt fiziksel güce indirgenmiş karakterler. Doğrusu biz erkeklere çok seksi geliyor bu kurgu. Kurgu dememin sebebi malum, sekiz on tane  2 metrelik rus ajanını pataklayan mı dersin,bir tabur özel kuvvetler takımını gözünün yaşına bakmadan beynini dağıtanı mı istersin, ne dilersen var. Yedikleri onca yumruk kafa tekmeye rağmen yıkılmayan kadınlar. Acaba siz kadınlara ne hissettiriyor bu filmler ? Önceleri erkek egemen toplumda iş,sanat veya siyaset dünyasında mücadele eden kadınlara yer verirdi sinema. Hatta seksenler Türk sinemasında bir dönem furyaya dönüşmüştü bu konu.Acaba şu mu denmek isteniyor artık, kadın ataerkil toplumda istediği tüm konumlarda başarıya ulaştı ve geriye sadece bu mu kaldı. Yoksa gene biz erkeklere özel, çaktırmadan seks mi pompalanıyor sinemada ? Örnek mi : Kiil Bill, Everly,Salt,Resident Evil veya son olarak geçen hafta vizyona giren Charlize Theron'un oynadığı Atomic Blonde. Zaten şu son film yazma ihtiyacı doğurdu ben de. Silah sektöründe de hep bikinili iri yarı hatunlar kullanılır şu illegal reklamlarda. Kadın elinde vücudundan büyük devasa bir taramalı tüfekle sağa sola ateş eder. Silah erkeklik organını temsil eder gibi gelir hep bana, bu reklamlarda. Neyse uzunca değinecektim bu konuya ama fark edildiği üzere artık iştahım kalmadı yazmaya. Aslında hiç bir şeye. Şu mecbur olduğum işte, günlük sekiz saatimi tükettikten sonra tek ümit ettiğim şey kitap sayfalarının arasında kaybolmak. Ümit ediyorum evet, zira yaşam buna bile imkan tanımıyor çoğu zaman. Sevgiyle kalın,hoşça kalın.
BONUS:

yalnızca gece

Merhaba. Sanırım uzun zamandır uğramıyorum buraya, en azından yazmak için. Belki de ilk defa geçerli bir mazeretim vardı. Yaklaşık on gün sabah akşam ful çalıştık işyerinde. 2000 metrekarelik alanda günde ortalama 22000 adım yürüdüm,artık siz hesaplayın yaşadığım bedensel yorgunluğu. Lakin şimdi de mental olarak müthiş bir yorgunluk arefesindeyim, uzun zamandan sonra işten ayrılmayı düşünecek noktaya geldim.

Sevilmiyorum,istenmiyorum bu o kadar aşikar ki. Yalnız işyerinde mi, bu "yeni Türkiye" ben ve benim gibileri istemiyor artık. Ben kim miyim? Yazması uzun ama eski okurlarım az çok biliyorlardır yazılarımdan nasıl  biri olduğumu. Sadece ülke sınırlarıyla kalsa keşke dünya bir yere doğru evriliyor,kötü bir yere, ve ben buna dahil değilim. Ve asırlardır canlı dünyası ( sadece insani bir özellik değil bu zira ) farklı olanı,kendinden olmayanı bazen direkt bazen dolaylı yoldan yok eder. Bunu açamayacağım sizin irfanınıza bırakıyorum bir takım şeyleri. Burada kendimi övmüyorum dolaylı olarak, aksine yeriyorum belki de. benim türümdekiler için bir habitat kalmadı artık. Bir çeşit doğal seleksiyon bu da, doğal kısmını atalım hadi düpedüz seleksiyon. Dayanmaya çalışıyorum, gün be gün kendime telkinler yapıyorum. Ve takdir de etmiyorum değil hani kendimi, eski ben olaydı çoktan pes etmiştim. her şeyin düzeleceğini umut etmekten başka çıkar yol şimdilik. Tanrı yardımcım olsun. Sevgiler...